Αυτά που συμβαίνουν στην Αγία Παρασκευή τα τελευταία 2,5 χρόνια προβληματίζουν βαθύτατα τους δημότες.
Όχι τόσο για την επίδραση των ίδιων των προβλημάτων στην πόλη και την καθημερινότητα, όσο για την “υφή” της πολιτικής που ασκεί η δημοτική αρχή.
Το πρόβλημα δεν είναι τα λάθη. Είναι το ήθος.
Υπάρχει μια παλιά αλήθεια στην πολιτική.
Καμία εξουσία δεν φθείρεται από τα λάθη της.
Φθείρεται όταν αρνείται να τα αναγνωρίσει.
Καμία διοίκηση δεν καταρρέει επειδή αντιμετωπίζει προβλήματα.
Καταρρέει όταν προσπαθεί να πείσει τους πολίτες ότι τα προβλήματα δεν υπάρχουν.
Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη πολιτική παθογένεια της σημερινής δημοτικής αρχής.
Η Αγία Παρασκευή κυβερνάται τα τελευταία χρόνια από μια διοίκηση που μοιάζει να έχει ερωτευθεί την εικόνα της.
Μια διοίκηση που δείχνει να πιστεύει ότι η πραγματικότητα διαμορφώνεται από τα δελτία τύπου.
Ότι οι ανακοινώσεις παράγουν αποτέλεσμα.
Ότι οι παρουσιάσεις υποκαθιστούν τη λογοδοσία.
Ότι οι τίτλοι μπορούν να αντικαταστήσουν τα γεγονότα.
Κι όμως.
Η πραγματικότητα είναι πεισματάρα.
Δεν διαπραγματεύεται.
Δεν χειραγωγείται.
Δεν σβήνει επειδή δεν την αναφέρεις.
Από την πρώτη ημέρα της θητείας της, η δημοτική αρχή οικοδόμησε ένα αφήγημα.
Το αφήγημα του μεταρρυθμιστή.
Του ανθρώπου που θα άλλαζε τα πάντα.
Που θα έφερνε μια νέα εποχή.
Που θα άφηνε πίσω του τις παθογένειες του παρελθόντος.
Δυόμισι χρόνια μετά, όμως, η πόλη δεν κρίνει αφηγήματα.
Κρίνει αποτελέσματα.
Και εκεί αρχίζουν οι δύσκολες ερωτήσεις.
Στο αμαξοστάσιο
Γιατί χρειάστηκε να εμπλακούν πολίτες, φορείς, υπηρεσίες, προσφυγές, έλεγχοι και δημόσιες καταγγελίες για να ανοίξει μια συζήτηση που όφειλε να έχει γίνει από την πρώτη ημέρα;
Γιατί η διοίκηση δεν παρουσίασε εξαρχής πλήρη φάκελο αδειοδοτήσεων, εγκρίσεων και νομιμοποιητικών στοιχείων;
Γιατί αντί για απόλυτη διαφάνεια επιλέχθηκε η πολιτική αντιπαράθεση;
Γιατί αντί να απαντώνται τα ερωτήματα, αμφισβητούνταν όσοι τα έθεταν;
Η νομιμότητα δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Δεν είναι θέμα πολιτικών συσχετισμών.
Δεν είναι ζήτημα δημοσίων σχέσεων.
Είναι υποχρέωση.
Και όταν μια διοίκηση εμφανίζεται να τρέχει πίσω από τα γεγονότα αντί να τα προλαμβάνει, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο διοικητικό.
Είναι βαθιά πολιτικό.
Στην ΥΔΟΜ
Αντί να διασφαλίζεται η απόλυτη εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, δημιουργήθηκε μια διαρκής αίσθηση αμυντικότητας.
Μια αίσθηση ότι η δημοτική αρχή ενοχλείται περισσότερο από τις αποκαλύψεις παρά από τα ζητήματα που αυτές αναδεικνύουν.
Όμως οι θεσμοί δεν προστατεύονται με δηλώσεις.
Προστατεύονται με διαφάνεια.
Η εμπιστοσύνη δεν επιβάλλεται.
Κερδίζεται.
Και δεν μπορείς να κερδίσεις την εμπιστοσύνη όταν ο ελεγκτής και ο ελεγχόμενος είναι το ίδιο πρόσωπο.
Στα οικονομικά
Η διοίκηση μιλά συχνά για χρηματοδοτήσεις, έργα και εκατομμύρια ευρώ.
Όμως οι πολίτες δικαιούνται να ρωτούν:
Ποια είναι η πραγματική οικονομική εικόνα του Δήμου;
Ποια είναι η κατάσταση των ταμειακών διαθεσίμων;
Ποιες είναι οι πραγματικές δεσμεύσεις των επόμενων ετών και πώς θα επηρεαστούν οι μελλοντικές πολιτικές των επόμενων δημοτικών αρχών;
Ποιο είναι το κόστος των επιλογών της σημερινής διοίκησης;
Η διαχείριση των οικονομικών δεν είναι διαγωνισμός ανακοινώσεων.
Είναι ζήτημα ευθύνης.
Και η ευθύνη απαιτεί απόλυτη διαφάνεια.
Στην καθημερινότητα.
Η καθαριότητα.
Το πράσινο.
Οι υποδομές.
Οι γειτονιές.
Η πόλη εξακολουθεί να αντιμετωπίζει προβλήματα που δεν συμβαδίζουν με την εικόνα θριάμβου που επιχειρείται να παρουσιαστεί.
Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο.
Διότι όταν η διοίκηση αρχίζει να πιστεύει τη δική της επικοινωνία, παύει να βλέπει την πραγματικότητα.
Ο απολογισμός του 2025 αποτέλεσε μια αποκαλυπτική στιγμή.
Θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία ουσιαστικής λογοδοσίας.
Μια στιγμή αυτοκριτικής.
Μια στιγμή διαλόγου.
Αντ’ αυτού εξελίχθηκε σε μια διαδικασία αυτοεπιβεβαίωσης.
Σαν να ζητήθηκε από την πόλη να χειροκροτήσει αντί να κρίνει.
Σαν να θεωρήθηκε ότι η δημοκρατία είναι το λογύδριο του δημάρχου.
Όμως η δημοκρατία αρχίζει ακριβώς εκεί που τελειώνει ο μονόλογος.
Υπάρχει κάτι που η εξουσία συχνά ξεχνά.
Κάθε δήμαρχος, κάθε διοίκηση, κάθε πλειοψηφία, οφείλει να θυμάται ότι η εξουσία δεν ανήκει σε αυτούς.
Τους έχει παραχωρηθεί προσωρινά.
Οι πολίτες δεν εκλέγουν άρχοντες.
Εκλέγουν διαχειριστές μιας εντολής.
Και η εντολή αυτή δεν είναι να αυτοθαυμάζονται.
Δεν είναι να φωτογραφίζονται.
Δεν είναι να πανηγυρίζουν.
Είναι να υπηρετούν.
Με διαφάνεια.
Με σεμνότητα.
Με λογοδοσία.
Με σεβασμό στους θεσμούς.
Με σεβασμό στους πολίτες.
Η Αγία Παρασκευή δεν έχει ανάγκη από μια διοίκηση που θα της λέει κάθε μέρα πόσο επιτυχημένη είναι.
Έχει ανάγκη από μια διοίκηση που θα μπορεί να απαντήσει, με στοιχεία και όχι με συνθήματα, σε ένα μόνο απλό ερώτημα:
Αφού όλα πάνε τόσο καλά, γιατί αυξάνονται συνεχώς τα ερωτήματα που μένουν αναπάντητα;
Η αλήθεια (και στην πολιτική) είναι πάντα απλή.
Οι ισχυρές διοικήσεις δεν φοβούνται τον έλεγχο.
Τον επιδιώκουν.
Οι αδύναμες προσπαθούν να τον αποφύγουν.
Και κάπου εκεί βρίσκεται η ουσία της σημερινής δημοτικής περιόδου στην Αγία Παρασκευή.
Όχι στα έργα.
Όχι στις φωτογραφίες.
Όχι στα δελτία τύπου.
Αλλά στο ήθος με το οποίο ασκήθηκε η εξουσία.
Δημήτρης Μυζήθρας
Διπλ. Μηχανολόγος Μηχανικός
Στέλεχος ΝΕΑ ΑΡΧΗ για την Αγία Παρασκευή